Dzieje chińskiej książki i druku

      Z początku Chińczycy pisali na przedmiotach naturalnych takich, jak kamienie, kora, liście, skóry i kości zwierząt, a nawet skorupy żółwi. Każdy z tych materiałów miał jednakże jakieś braki, które utrudniały zapisywanie języka. W Okresie Wiosny i Jesieni (lata 770 - 476 p.n.e.) oraz w Okresie Walczących Państw (lata 475 - 221 p.n.e.) Chiny przeżywały intensywny rozwój wiedzy. Powstawały liczne, konkurujące ze sobą szkoły filozofii, pisano wiele książek Aby sprostać potrzebom czasów, chińscy intelektualiści wynaleźli drewniane zeszyty i jedwabne książki. Drewniane zeszyty wykonywane były z cienkich bambusowych lub drewnianych deszczułek. Znaki pisano na deszczułkach pionowo, od góry do dołu i tylko po jednej stronie. Następnie deszczułki układano od prawej do lewej strony i łączono sznurkiem. Powstały "zeszyt" mógł być zwijany w rulon. Znacznie wygodniejszym materiałem do pisania niż deszczułki był jedwab. Książki z jedwabiu były miękkie, lekkie i łatwe do przenoszenia, ale znacznie droższe niż książki z drewna. Ostatecznie ani drewno ani jedwab nie stały się na dłuższą metę nośnikiem wiedzy i materiałem do sporządzania książek. Dość szybko zastąpił je papier.
       Papier do pisania został wynaleziony przez Tsai Luna, urzędnika Wschodniej Dynastii Han (lata 25 - 220 n.e.). Pierwsze chińskie zapisy na papierze pochodzą z roku 105 n.e. Tani i dostępny w dużych ilościach papier szybko stał się dominującym materiałem do pisania. Usunął wiele problemów związanych z wytwarzaniem książek, ale nie zwolnił chińskich skrybów ze żmudnego obowiązku ręcznego przepisywania tekstów. A ręczne przepisywane było naprawdę czasochłonne i niedogodne. Poszukiwania alternatywy ręcznego kopiowania książek doprowadziły do kolejnej innowacji w dziejach chińskiej książki czyli do wynalezienia druku Chińczycy wykorzystali znane wcześniej techniki grawerowania kamiennych pieczęci i steli do wykonywania drewnianych matryc drukarskich. Druk matrycowy, który umożliwił masowe wytwarzanie książek, pojawił się we wczesnych latach panowania dynastii Tang (618-907 A.D.), a do czasów dynastii Sung (960- 1280 A.D.) opanował cały przemysł wydawniczy w Chinach.
       Pomiędzy rokiem 1041 - 1048, chiński rzemieślnik Pi Sheng wynalazł ruchomą czcionką drukarską, która umożliwiała szybsze drukowanie i zapewniała lepsze efekty artystyczne. Wynalazek druku polichromatycznego (wielobarwnego), dokonany pod koniec panowania dynastii Yuan (lata 1280 - 1368 n.e.), okazał się kolejnym przełomem w sztuce drukarskiej. Chińskie książki stawały się coraz bardziej atrakcyjne graficznie.
       Pomimo wynalazków pisma, papieru i druku, chińskie książki nie byłyby tym, czym są, gdyby nie unikalna sztuka ich oprawiania. Oczywiście chińska sztuka introligatorska przeszła zasadniczą ewolucję od czasów, gdy konopnym sznurkiem wiązano drewniane deszczułki. Prostota, wygoda i praktyczność przyświecały rozwojowi licznych stylów chińskiego oprawiania książek - zwojowego, sutrowego, motylkowego, z zawiniętym grzbietem i szytego nicią, l chociaż obecnie większość książek w Republice Chińskiej oprawiana jest mechanicznie, w miękkie lub twarde okładki, niektóre faksymile klasycznych tytułów szyte są tradycyjnym sposobem, co przydaje im nostalgicznego powabu. Współczesny, całkowicie zmechanizowany proces wydawniczy w Republice Chińskiej wzorowany jest na technologii europejskiej i amerykańskiej. Niemniej, bez względu na wprowadzone zmiany, technika wydawnicza wciąż wykorzystuje zasady wynalezione w Chinach przed tysiącami lat - produkuje się papier, składa druk i przenosi farbę na papier.

Witryna poświęcona kulturze chińskiej działa już na tym serwerze od paru lat, jednak obecnie przedstawiam jej nową odsłonę.